Op een feestdag als deze word ik een ander mens. Het begint reeds ‘s ochtends bij het ontwaken, als ik een stilte ontwaar waarin ik zowaar vogels kan horen die mijn humeur met hun getjilp aanwakkeren. Hoe heerlijk het ontbreken van bouwwerflawaai! En hoe zeldzaam deze momenten. Even later scheur ik met mijn fiets door verlaten straten en waan me daardoor even eigenaar van deze stad, samen met alle andere mensen die anders niet zo veel ruimte kunnen innemen, zoals de man in de elektrische rolstoel die tegen de voorgeschreven richting op de baan rijdt. Ik voel me meer dan springlevend, heel anders dan op dagen van arbeid waar ik verkrampt deel word van de haastende massa en meer rem dan rij op weg naar. Aan het station word ik verwelkomd door man met accordeon die mijn ziel met fijne halen en toetsen bewerkt. Op andere dagen zou hij onhoorbaar zijn; nu lokt hij je met je klanken van verre. En van de weinigen die ik in het station waarneem, is er niemand die haast heeft en loopt. Sommigen zitten wat doelloos te wachten, nu consumptie zelfs niet gaat in deze tussenuren, en niemand lijkt er zo van te genieten als ik.

Ik hou van het feest van de arbeid, omdat het zo weinig betekenis voor me heeft en omdat alles nog meer stilvalt dan op zondag, de dag des heren. Wat wordt een stad vriendelijk op zulke dagen, en mooi. Iedereen ontvlucht ze, en de weinigen die er nog zijn, schakelen nog een tempo lager dan op het platteland, waar nu het gras gemaaid moet worden, en actieve ontspanning de dag vormt. Ik heb niets tegen arbeid, integendeel. Maar moet het in zulk een tempo dat ‘s ochtends enkel rennen een optie is en je overdag voortdurend in beweging blijft, zelf al valt er niets meer nuttig te doen? De stad die overloopt van de toestromende mensen die er eigenlijk liever niet zijn, maar wel moeten, en zich haasten om zo snel mogelijk huiswaarts te keren. En die onophoudelijke geluidenstroom in straten, metro’s, winkels, café’s en bussen…

Oh wat hou ik van stilte, en van leven dat even stil komt te staan.